Aktualności

2018-03-13 19:49

IV. Czcij Ojca swego i Matkę swoją. OBOWIĄZKI DZIECI WOBEC RODZICÓW

10 PRZYKAZAŃ BOŻYCH

Bóg Ojciec: Matka i Ojciec są godni nie tylko posłuszeństwa, ale i czci od swoich dzieci. Dzieci, kiedy są tylko do tego zdolne, powinny im pomagać w ich obowiązkach i pracach. Wiara rodziców powinna być wiarą ich dzieci i dzieci mają obowiązek naśladować i kontynuować wiarę rodziców. Moje orędzia kieruję do katolików i tylko o nich myślę, określając Moje Prawo. Cały świat musi stać się katolicki, aby usłyszeć Mój głos. Rodzice nie zniewalają dzieci, nakazując im wiarę i wychowując je w karności z miłością. Wszelkie nadużycia rodziców względem dzieci, będą im poczytane jako grzech. Nadużycia są to czyny i działania skierowane wobec dzieci, a nie mające na celu ich wychowania, wynikające ze złych skłonności lub uwikłań grzechowych rodziców. Czyny te mają charakter znęcania się lub wykorzystywania.

 

Żądam więc od dzieci posłuszeństwa wobec rodziców i pełnego się poddania ich woli tak, jak gdyby poddawały się Mojej Woli. Rodzice mają prawo do ochrony swoich dzieci przed wszelkim złym wpływem z zewnątrz, bo oni w pełni odpowiadają za ukształtowanie swoich dzieci. Dlatego rodzice otrzymują prawo do decydowania o wszystkim względem swoich dzieci, od wykształcenia, wyżywienia i leczenia aż po wszelkie sposoby spędzania przez nie wolnego czasu.

 

Obowiązkiem dzieci jest modlić się za rodziców. Ponad rodzicami stoi tylko Bóg, więc w przypadku trudności w rodzinie tylko do Niego należy się zwracać o pomoc. Wprowadzenie w sprawy rodzinne ludzi i instytucji bezbożnych zawsze spowoduje powiększenie problemu i większe zranienia. Kościół powinien zajmować się wszystkimi problemami związanymi ze stosunkami rodzinnymi, bo są to sfery tak intymne i delikatne, że tylko Bóg może w nie wkraczać z uwagi na świętość rodziny. 

 

Dlatego grzechem dzieci jest nie tylko nieposłuszeństwo wobec rodziców, ale także wszelkie złe słowa skierowane do rodziców, a także przeciwko nim w obmowie. Obmawianie rodziców jest ciężkim przewinieniem. Kłótnia z rodzicem jest ciężkim przewinieniem, a uderzenie jednego z rodziców najcięższym. Niezależnie od okoliczności dzieci zawsze powinny bronić rodziców, chyba że sprzeciwiają się oni w swym postępowaniu świętej wierze katolickiej, wówczas dziecko może odmówić posłuszeństwa. Rodzice powinni być traktowani przez dzieci jak wierni wysłannicy Boga, jak sami aniołowie, bo przejęli na siebie obowiązek zrodzenia i wychowania człowieka dla Boga. 

 

Dzieci w swoim postępowaniu wobec rodziców mogą się radzić tylko spowiednika w konfesjonale. Jeśli zwracają się w sprawie swoich rodziców do swoich rówieśników lub osób z poza rodziny bezpośrednio lub pośrednio, przyjmując rady od osób trzecich bezpośrednio lub za pomocą mediów, wprowadzają do swoich rodzin działanie złego ducha. Otwierają mu drzwi i jemu dają głos, dlatego wszelkie opracowania psychologiczne dotyczące rodziny nie przyniosą wam korzyści i pokoju. Przeciwnie, wprowadzą niepokój do waszych rodzin i postawę egoistyczną. Zaczniecie patrzeć na siebie wzajemnie jak na przedmioty stanowiące zespół pozytywnych lub negatywnych zachowań, a stąd łatwo przejść do osądzania i żalu, który przeradza się w rany rodzący kolejne rany. Tylko miłość przynosi pokój i tylko ona zdolna jest przemienić i uzdrowić rodzinę.

 

Bóg jest zawsze po stronie ojca i po stronie matki. Błogosławię dzieciom, które kochają i czczą swoich rodziców. Miłość rodzicom okazuje się poprzez posłuszeństwo wobec ich woli, pomoc w ich pracach i potrzebach, a także modlitwę w ich intencji. W późniejszych latach cześć i tę miłość okazuje się rodzicom, słuchając z uwagą ich rad i przestróg, dbając o ich życie i zdrowie, ofiarując oprócz modlitwy i pomocy troskę o ich byt i godne warunki życia. Miłość dziecka doświadcza rzeczywistej próby w czasie starości lub niedołęstwa rodziców. Jest to czas, w którym dziecko może się odwdzięczyć rodzicom za pielęgnowanie jego niedołęstwa w pierwszym okresie życia, za nieprzespane noce rodziców i wszelkie środki finansowe poniesione na wychowanie. Ten czas może też ofiarować za wszelkie błędy i zaniedbania własnych rodziców w obowiązkach rodzicielskich.

 

Czas starości rodziców należy traktować jak czas brzemienności, to znaczy czas poprzedzający narodziny rodziców dla Nieba. Brzemienność to czas, w którym świadoma matka lub ojciec robią wszystko, aby na świat przyszło zdrowe i możliwie silne dziecko. To samo tyczy się narodzin dla Nieba. Czas poprzedzający śmierć i odejście rodziców, a tym samym ich narodziny w świecie przyszłym, należy poświęcić na to, aby rodzice możliwie zdrowi i silni narodzili się do wieczności, co oznacza, żeby możliwie najczystsi, świadomi, odpokutowawszy swoje winy, weszli do Nieba albo jak najkrótszy okres zmuszeni byli spędzić w Czyśćcu. Jeśli dusza rodzica jest chora, należy dołożyć wszelkich możliwych starań, aby po narodzeniu nie umarła, a więc nie została potępiona. Przygotowanie rodziców powinno obejmować więc nie tylko troskę o ich godny byt i czystość zewnętrzną, ale także o czystość ich dusz, sakramenty święte, modlitwę i świadomość konieczności przebaczenia absolutnie wszystkim winowajcom. I tak oprócz zapewnienia rodzicom rzeczy koniecznych od strony fizjologicznej, na dzieciach spoczywa też obowiązek podania im odpowiedniego wykształcenia na godzinę śmierci, dostarczenie im dobrych lektur lub czytanie pobożnych i pokrzepiających rozważań. Wielką pomocą są także historie świętych, które dodają męstwa i pobudzają do refleksji nad własnym życiem.

 

Po śmierci rodziców na dzieciach ciąży obowiązek sprawienia im godnego pogrzebu i zadbania o ich duszę, to znaczy obowiązek modlitwy i zamawiania Mszy świętych za dusze rodziców. Obowiązek ten ciąży na dzieciach aż do ich własnej śmierci, bo aż do własnej śmierci są dziećmi swoich rodziców. Tak samo obowiązek rodzicielski wobec dzieci obowiązuje aż do śmierci rodziców, bo rodzice pozostają rodzicami do końca swojego życia, nawet jeśli ich dzieci są już dorosłe. Przestrogi rodziców są przestrogami Boga i ten, kto ich nie słucha, doświadczy wiele bólu i cierpienia, ucząc się na swoich błędach i działając wbrew woli rodziców. Te anielskie istoty, bo istoty otrzymujące swoją misję od samego Boga, otrzymują bowiem miłość do wychowania swoich dzieci, dzięki której wiedzą, co jest dla nich dobre, a co przyniesie im ból, cierpienie i śmierć. Kto więc chce wieść dobre i szczęśliwe życie, niech pyta o radę swoich rodziców, niech zawsze prosi ich o błogosławieństwo, a Bóg będzie się mu udzielał poprzez rodziców i błogosławił poprzez ich błogosławieństwa. Błogosławię cię, córko, w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.

 

Modlitwa do Ducha Świętego o światło w rozumieniu tekstu

Duchu Święty, przyjdź, prosimy, Twojej łaski nam trzeba!
Niech w nauce postąpimy, objawionej nam z nieba.
Niech ją pojmiem z łatwością, utrzymamy z stałością;
A jej światłem ożywieni, w dobrem będziem utwierdzeni.

Powrót do 10 PRZYKAZAŃ BOŻYCH

zobacz też:

TRAKTAT O PRAWDZIWYM NABOŻEŃSTWIE DO NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

DO KAPŁANÓW UMIŁOWANYCH SYNÓW MATKI BOŻEJ

KONTEMPLACJA MARYI

KONTEMPLACJA BOGA OJCA

KONTEMPLACJA JEZUSA CHRYSTUSA

KONTEMPLACJA DUCHA ŚWIĘTEGO

ORĘDZIA O CZYSTOŚCI

Stwórz, we mnie, Boże, serce czyste i odnów we mnie moc ducha.

 

Litania do Ducha Świętego

Modlitwy do Ducha Świętego

NOWENNA DO DUCHA ŚWIĘTEGO

Wezwania do Ducha Świętego

GRZECHY PRZECIW DUCHOWI ŚWIĘTEMU

czytaj więcej...